A igrexa de San Martiño de Ramil é un dos templos máis singulares da súa contorna pola superposición de épocas que conserva na súa estrutura. Nela aprécianse claros vestixios prerrománicos e mesmo visigóticos, procedentes dun edificio relixioso anterior que existía no lugar antes da gran reforma medieval. Estes restos primitivos non foron completamente eliminados, senón que se integraron na nova construción cando o templo foi reconstruído nos primeiros anos do século XII, o que permite apreciar nos seus muros unha continuidade de séculos de historia relixiosa.
A obra románica do século XII substituíu en gran parte o edificio anterior, pero respectou e incorporou algúns dos seus elementos máis antigos, que hoxe constitúen un dos principais atractivos do monumento. Esta convivencia entre o prerrománico e o románico converte a San Martiño de Ramil nun testemuño excepcional da evolución arquitectónica na Galicia medieval, cando os antigos templos altomedievais se adaptaban ás novas formas construtivas e litúrxicas.
Xunto a estes restos máis antigos, o interior do templo mostra tamén elementos de tendencia gótica, especialmente visibles na súa estrutura, que achega unha maior estilización e riqueza decorativa. Este diálogo entre formas visigóticas, románicas e gotizantes reflicte a longa evolución do edificio e convérteo nunha igrexa de gran interese para o visitante, que pode descubrir nun só espazo varias etapas fundamentais da historia da arte e da espiritualidade medieval galega, nunha contorna rural que conserva o carácter tradicional do territorio.
