A igrexa de Santa Mariña de Ribeira é un destacado exemplo do neoclasicismo relixioso en Galicia, que sorprende pola súa monumentalidade en plena contorna rural. A súa fachada principal, inspirada na arquitectura clásica grecorromana, destaca polo equilibrio de proporcións, o uso de grandes columnas e un frontón triangular. No centro do frontón sitúase un escudo heráldico do conde de Pallares, hoxe moi deteriorado, que lembra a vinculación histórica do templo co antigo señorío da zona.
A portada destaca polas súas dúas grandes columnas de orde dórica, lisas e sen acanaladuras, flanqueadas por pilastras que reforzan o seu carácter monumental. O conxunto complétase cun campanario sinxelo dun só corpo, con dúas campás, unha delas datada en 1778, ano en que se deu por concluída a construción do templo. A igrexa foi levantada grazas ao mecenado de don Felipe de la Vega y Calo e Ballo de Porras.
O interior organízase coa sobriedade e luminosidade características do neoclasicismo. Destaca a gran cúpula sobre tambor octogonal, rematada por unha lanterna que ilumina a ábsida, mentres que a nave cóbrese cunha bóveda de canón corrida perforada por xanelas laterais. O retablo maior é posterior á igrexa e foi financiado en parte polos veciños e polos condes de Pallares, cuxos escudos tamén aparecen nel. A harmonía das súas proporcións e a calidade arquitectónica converten a Santa Mariña de Ribeira nun dos templos máis sorprendentes do patrimonio relixioso do interior de Galicia.
