A Torre de Cira, situada na parroquia do mesmo nome, é unha construción de orixe medieval que se alza sobre un promontorio estratéxico na confluencia dos ríos Deza e Ulla. De planta rectangular, conserva un vano lixeiramente apuntado con grandes doelas e outro adintelado con arco de descarga, mostrando a solidez e o carácter defensivo propio das torres señoriais medievais. Rodeada na actualidade por unha leira con arboredo, a torre pertence a unha propiedade privada e non é visitable.
Tradicionalmente atribuída a Bernardo Xoán de Deza, a torre tivo un papel relevante nos conflitos do século XII. O propio Bernardo foi apresado pola raíña Dona Urraca, quen utilizou a fortaleza como base de operacións no seu enfrontamento co arcebispo Xelmírez, o que reflicte a importancia política e militar que alcanzou esta fortaleza na súa época. A torre foi escenario das tensións entre a nobreza e o poder eclesiástico, vinculadas ao control do territorio na Galicia medieval.
Como moitas fortalezas galegas, a torre foi destruída durante as revoltas irmandiñas de 1467. Na actualidade consérvanse unicamente restos da estrutura, integrados na paisaxe rural que a rodea e evocando o seu antigo carácter estratéxico. A pesar do seu estado, a Torre de Cira conserva un forte valor histórico e paisaxístico, permitindo recoñecer a pegada do pasado medieval neste punto estratéxico do territorio.
