Ermida de San Miguel

A ermida de San Miguel, tamén coñecida como igrexa de San Miguel de Castro, álzase nun terreo montañoso entre as elevacións de Castro e o Pico Sacro. A súa localización convértea nun auténtico balcón natural sobre o val do Ulla. O templo está precedido por un pequeno atrio rodeado por un muro baixo, ao que se accede mediante unha breve escalinata que salva o desnivel desde a vía principal. A primeira referencia documental do lugar data do ano 1115. A pesar das reformas realizadas ao longo do tempo, o edificio conserva elementos da súa primitiva fábrica románica. Presenta unha nave única e unha ábsida rectangular, sendo esta última, xunto con algúns fragmentos murais da nave, a parte máis antiga do conxunto. A fachada principal corresponde a unha intervención posterior que ampliou lixeiramente a nave. Nos muros laterais aprécianse distintas fases construtivas, con alternancia de perpiaños ben labrados e cachotería, ademais de vans e portas de factura moderna. A ábsida, de pequeno tamaño, mantén muros de cadeirado irregular e conserva restos do beirado orixinal e dous canzorros en forma de proa. No interior, o enlucido dificulta a lectura do edificio, aínda que restauracións recentes permitiron recuperar elementos como un ventanal abocinado no muro norte. A ábsida ábrese á nave mediante un arco triunfal semicircular apoiado en columnas de fustes lisos e capiteis vexetais moi erosionados, elementos que permiten situar a súa datación cara a finais do século XII. Destacan tamén dúas pilas bautismais de tradición románica, especialmente a interior, de gran beleza e copa gallonada. Sábese ademais que o templo contou con pinturas murais do século XVI hoxe desaparecidas, o que reforza o interese histórico desta modesta ermida situada nun enclave privilexiado da paisaxe do Ulla.