A igrexa de Santa Eulalia ou Baia de Silleda é un templo con raíces moi antigas, xa existente antes do ano mil. A primeira mención documental data de 998, cando aparece como Ecclesia Sanctae Eulaliae de Exilieta nunha doazón ao bispo Pelayo de Lugo. Posteriormente volve citarse en 1199 e no testamento de Teresa Sánchez de Gres, datado en 1395, o que confirma a continuidade histórica desta freguesía, cuxo nome evolucionou desde Exilieta e Selleda ata a actual denominación.
O edificio actual levantouse en 1854 sobre reconstrucións anteriores para substituír templos máis antigos, entre eles un románico que substituíra ao primitivo edificio altomedieval. Presenta planta de cruz latina, cunha nave principal de maior tamaño que os ábsides. A súa construción foi impulsada polo párroco Juan Antonio Fernández e financiada en gran parte polos veciños. As obras executáronse en poucos meses e o templo foi bendicido en decembro de 1854.
Na portada principal destaca a figura de San Salvador con aparellos de pesca na man dereita, acompañada por un reloxo e dous pequenos rosetóns con vidreiras. O templo, de liñas sobrias propias do final do neoclasicismo, sitúase no punto máis alto da vila, actuando como referencia visual e espiritual da parroquia.
Ao longo do tempo mantivo o seu papel central na vida relixiosa de Silleda, conservando a devoción á súa patroa Santa Eulalia e lembrando a profunda vinculación entre a parroquia, a súa historia e a paisaxe que a rodea.
